De eerste resultaten

Uit het onderzoek blijkt dat mensen hoge huilgeluiden anders ervaren dan lage huilgeluiden. Ze vinden hoge geluiden bijvoorbeeld dringender klinken. Mensen met kinderen vinden alle huilgeluiden minder dringend klinken dan mensen zonder kinderen.

Daarnaast bleek dat mensen ook op verschillende manieren zouden reageren op huilen van verschillende toonhoogten. Bij hoge huilgeluiden wilden de meeste deelnemers bijvoorbeeld sneller de baby oppakken of knuffelen. Dat is een mooi effect, want in de realiteit huilen baby’s met een hoger geluid als ze bijvoorbeeld ziek zijn. Dit verschil in reactie op hoge en lage huilgeluiden is groter bij mannen dan bij vrouwen.

Ook zijn we te weten gekomen dat de waarneming en de voorgenomen reactie op huilgeluiden bij tweelingen veel op elkaar lijken, vooral bij ééneiige tweelingen. Eeneiige tweelingen zijn genetisch gezien identiek aan elkaar, terwijl twee-eiige tweelingen genetisch gezien net zoveel op elkaar lijken als gewone broers en zussen. Dit betekent dat erfelijke eigenschappen invloed hebben op hoe mensen huilgeluiden ervaren en hoe ze zouden reageren. Maar het onderzoek laat zien dat ook de omgeving daar invloed op heeft.